
Frá unga aldri hefur hennar helsta dægradvöl verið lestur. Nú er svo komið að hún er farin að slasa sig við þessa iðju. Langt sár eftir kjöl bókar niður eftir öllu lærinu og niður á kálfa. Við lesum fyrir hana þegar hún kemur úr leikskólanum, áður en hún sofnar á kvöldin og síðan strax þegar hún vaknar á morgnanna. Þess á milli les hún í leikskólanum sænskar bækur en þar heita sögupersónurnar ekki Lúlli, Einar Áskell eða Tumi heldur er hún að lesa um Ludde, Alfons Åberg og Todde en Emma er allfaf sama góða Emma. Sumar barnabækurnar sem við höfum verðið að lesa eru mjög skrítnar og boðskapurinn eitthvað undarlegur. Við höfum komist að því hjónakornin á Forsvägen 60 að sennilega er enginn sem er eins lestrarhneigður og unginn, nema ef vera skyldi gagnrýnandinn þarna - kolbrún. En mér er það til efs að hún hafi rumskað á næturna og sagt upp úr hálfum hljóðum LESA eða á það að vera LÄSA



