Sviti, spandex og brennt gúmmí.

The Three Amigos.

Undirbúniningur fyrir Vätternrunduna stendur sem hæst. Um síðustu helgi tókum við Dosti þátt í einu fisléttu móti og urðum í 1-2 sæti. Komum jafndekkja yfir marklínuna hönd í hönd eins og í væminni kvikmynd, og grétum fögrum tárum þegar við settumst niður og borðuðum heimasmurt nestið sem CykelKlubben UNI i Uppsala bauð uppá. Við tókum þátt í styttri vegalengdinni og þegar við sáum nokkru seinna "kerlingarnar á frúarhjólunum" koma í mark fór allur glansinn af þessu. Nú um helgina settum við markið aðeins hærra og tókum við þátt í aðeins lengra móti ásamt Steina, hinum nýbakaða föður úr Vaxholm. Nú var leiðin 85km sem reyndust vera 90 skv. hjólatölvu Dosta sem er tengd CTU og í beinu sambandi við Jack Bauer. Undir lokin á túrnum fór Steina að leiðast þófið og tók á sprett en villtist og fór einhverja 5-10 km að auki. Ótrúlegt var að fylgjas með þessum gaurum sem komu svífandi fram úr okkur á 45-50 km hraða allir í takt, líkast í teiknimynd því flestir voru í eins spandexgöllum.
Það má sko segja að þessi keppni hafi tekið all rosalega á. Lærin, hálsinn, mjaðmirnar og bakið - Herregud. Í gær var ég algerlega uppgefinn og fór að sofa snemma og hef verið hálfur maður í dag. Stoltur af að hafa farið þetta og tilbúinn að fara 300 km um miðjan júní.