Påskkärringar eða páskakellingar eru sniðugt fyrirbæri. Það er smá Hallóvín blær á þessu. Þær eyða margar ómældum tíma í að undirbúa sig með því að búa til páskakort sem þær dreifa í hús. Þær koma mjög sætar eins og þið sjáið og banka upp á, bjóða manni uppá kortið og syngja lítið lag og fá að launum smá gotterí. Það komu hér tveir hópar af páskakellingum og í fyrsta skipti vorum við algerlega óundirbúin eða.. reyndar var Maggasin í Uppsölum búin að minna okkur á þetta en það var gleymt um leið. Þannig að það voru soldið vonsviknar stúlkur sem fóru héðan burt en við fengum engu að síður páskakort. Síðari hópurinn fékk svo eitthvað fyrir sinn snúð. Litla páskakellingin tók svo ekki annað í mál en að fara uppstríluð í boð til Uppsala á föstudaginn langa. Þið kunnið að velta því fyrir ykkur hvort það séu engir páskakallar.. jú það er víst.. veit ekki alveg hvað þeir heita.. kannski påskgubbar, en ég á eftir að sjá svoleiðisfyrirbæri. Upplifun mín á þessu er einhversskonar blanda af Grýlu og hallóvín.. nema með vinalegra yfirbragði.
Þrátt fyrir skemmtilegan tíma með pabba sínum og bræðrum þá er hún farin að hlakka til að fara í leikskólann aftur. Í gær vorum við Rúna að horfa á sjónvarpið ( sem við gerum að öllu jöfnu alls ekki, eða þannig) Hún benti á þáttarstjórnandann sem stýrði einhversskonar spurningarleik og sagði "hvað er hann með hér" og benti svo á kinnina á sér. Þáttarstjórnandinn var með míkrafón eins og fastan uppvið vangann eins og Whitney Houston var vön að hafa þegar hún var og hét. Mér finnst þetta mjög magnað hjá ekki 3ja ára stelpu að yfirfæra svona frá kallinum á sjálfa sig.
